zaterdag 12 augustus 2017

Kinderspeelparken, vulkanen en bovenop de berg in de Puy de Dome

Het koelt niet meer af die nacht en we slapen slecht. We worden wakker met een strakblauwe lucht. Vandaag mag Stan iets leuks kiezen om te doen en dat wordt een soort pretpark. Parque Mirabel is nog geen kwartier rijden vanaf de camping. Het is een grote speeltuin met kinderboerderij en heel veel picknick plaatsen. Allesbehalve nieuw maar wel met wat schaduw tussen de bomen. De mannen klimmen en klauteren en gaan hard van de glijbaan. De leukste glijbaan is voorzien van banden waar je in moet zitten. Stan roetsjt blij naar beneden en komt verkeerd om op het eindpunt. We hebben gelukkig wat brood en beleg meegenomen, het eten en drinken is hier echt schreeuwend duur. Als wij een broodje eten, komen er een aantal wolken tevoorschijn. Daarna kunnen we ook het deel van de speeltuin zonder schaduw ontdekken. De opblaaspiratenboot is ook een succes, ook hierin zit een glijbaan. Stan vindt het prachtig maar Mats vindt het nogal eng. Als hij een keer te mij samen is geweest, durft hij ook alleen. Maar het duurt heel lang voordat hij dit lachend doet. Als laatste gaan we naar het water speeltuintje, hier heeft vooral Stan lol in het ijskoude water. Met droge kleren aan stappen er even later weer in de auto. 


Op de camping is het ook lekker warm en hier trekken we de zwemkleding aan. Stan en ik gaan eerst zwemmen, Mats ligt nog te slapen in de auto. Het water in het zwembad is mij veel te koud, maar ik zet even door omdat Stan graag wil duiken. De zwembandjes moeten dus af en dan wil ik wel dicht bij hem in de buurt zijn. Hij duikt mijn onderwater camera een aantal keer op en we spelen wat met een balletje. Net als ik het zat ben, komen Christiaan en Mats. Zij vinden het water ook veel te koud en gaan in 't pierenbadje zitten. Dit zwembad bezoek blijft lekker kort. Bij de caravan trekken we weer andere kleren aan en spelen nog even. Dan is het bijna tijd om te gaan paardrijden, Mats kan haast niet wachten. 


Een kwartier voor de afgesproken tijd zijn we bij de paardjes, maar helaas zitten er net andere kindjes op die een half uur mogen stappen met ze. Ik geef aan bij het meisje die de paarden verzorgd dat we een afspraak hadden, maar zij blijkt nergens van te weten, het meisje van gister is er niet. Ik leg uit wat er is afgesproken en ze vraagt ons om een half uur later terug te komen. De speeltuin is dichtbij, dus daar vermaken we ons wel even. Als we de paardjes weer terug zien komen, halen we de jongens uit het klimtoestel en lopen weer terug. Maar tot mijn verbazing is het paardenmeisje er niet meer en zet het meisje dat er nu bij loopt, dezelfde als gisteravond, net een ander kind op het paardje waar Mats op op rijden. Het is al bijna half 7 en dus weer de laatste ronde. Ik zeg in mijn beste Frans tegen het meisje dat we een afspraak hebben, maar ze wil mij niet begrijpen. Stan begrijpt de situatie en wordt al verdrietig en ik ben ook behoorlijk boos geworden. Ik loop naar de campingeigenaar, die mij doodleuk vertelt dat het niet mogelijk is om een afspraak te maken. Met een huilende Mats op mijn arm vraag ik hem of dit dan hun manier is om met klanten om te gaan. Na flink boos te zijn geworden, zegt hij toe dat Stan en Mats nog wel een rondje mogen als het andere kindje terug komt. Ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee, maar ja dat kun je een kind van 2 niet uitleggen. We wachten dus een half uurtje bij de andere paardjes, voorkomen dat er weer een ander kind op 'Stan' zijn paardje vandoor gaat en dan is het eindelijk zover... de caps gaan op (veel te groot) en we mogen een half uur met de paardjes rondlopen. De blije koppies van de jongens maken veel goed! We wandelen over de camping en vooral Mats vindt het prachtig. Stan zijn paardje is nogal sterk en trekt een paar keer de teugels uit zijn handen, dus hij is het al snel zat. Na 20 minuten zijn we weer terug. Mats heeft het nog dagen over het babypaardje waar hij op mocht rijden. 



Het is al laat en ik flans snel wat te eten in elkaar. Na een snel spelletje frisbee en jeu de boules is het bedtijd voor de jongens, gelukkig is de temperatuur nu beter dan gisteravond. We gaan op tijd naar bed en voor de eerste keer deze vakantie zet ik een wekker. We gaan de Puy de Dome op met een treintje en die schijnt laat in de ochtend nogal druk en vol te zijn. 


Als de wekker gaat duurt het nog even voordat we allemaal uit bed komen. Ik haal de bestelde broden op en koop treinkaartjes bij de receptie. We verzamelen snel wat spullen voor een picknick en rijden dan naar de voet van de vulkaan Puy de Dome. Vroeger kon je met de auto naar boven rijden, maar sinds een paar jaar moet je de laatste paar kilometer lopen of met een treintje. Voor ons is het treintje ideaal, de kinderen vinden het prachtig. Ze klagen alleen bij de auto al over de kou en we zijn vergeten om vestjes of jassen mee te nemen. Dat wordt nog wat boven... Gelukkig is het in het treinstation en de panorama trein lekker warm. Het uitzicht is fantastisch vanuit de trein, wat een mooi gebied. Het is weer mooi weer, er zijn wel wolken maar het zicht is prima. 


Na een kwartiertje zijn we op het eindstation gearriveerd, bijna boven op de berg. Het is hier 13 graden en het waait behoorlijk, dus koud is het zeker. We kijken wat rond en vinden een plekje uit de wind en in de zon. Het is nog een trap oplopen om bij de top te komen, waar een ruïne en een klein museumpje zijn gebouwd. We halen de jongens over om mee te gaan naar boven, snoepjes en een warm picknickkleed zijn hierbij van grote waarde. Boven zitten we lekker in het zonnetje en Christiaan en ik lopen omstebeurt een rondje om het volledige uitzicht op de andere vulkanen te bekijken. Het is ronduit prachtig!


Na een kort rondje museum wandelen we weer naar beneden. Hier drinken we een heerlijke kop koffie en eten een lekker pannenkoekje. De terugweg met het treintje is al net zo'n feest voor de jongens als de heenweg en veel te snel zijn we weer beneden. Het is pas 12 uur als we weer in de auto stappen en we gaan op zoek naar een picknickplek. Die vinden we op een mooie parkeerplaats met uitzicht op Clermont-Ferrand. 


We overwegen de stad te gaan bezoeken, maar kiezen toch voor een dino-park voor kindere, Paleopolis. Dit is 3 kwartier rijden en dan kan Mats mooi even slapen onderweg. Daar denkt hij zelf heel anders over en hij blijft de hele weg wakker. De moeheid slaat toe en hij wil alleen nog maar op een graafmachine of opgetild worden. In het park kun je van alles leren over paleontologie. Een stapje te intellectueel voor Stan, maar we verwachten dat hij de dino's erg leuk vindt. Dat is ook zo, maar de bewegende dino's vindt hij toch wel eng. Met een bewegingssensor komen de nagemaakte dino's 'tot leven' en hij vergeet spontaan dat er geen dino's meer bestaan. Hij vindt het museum en de interactieve spelletjes wel erg leuk en er is ook buiten genoeg te spelen. Na een uur of twee hebben we het hele park wel gezien, eigenlijk is dit niet zo'n goede keuze met kinderen onder de 8 jaar, het is ook nogal prijzig. Ik koop voor belachelijk veel geld nog wat drinken en dan stappen we in de auto. Mats slaapt al voordat we de parkeerplaats afrijden, helemaal op. 



In plaats van een half uurtje terug rijden naar de camping, kunnen we nu beter nog iets verder rijden. We rijden terug via de Gorges de Chouvigny, een prachtige bergweg langs de rivier Sioule. We stoppen nog ergens om een paar vissen te vangen in het water, terwijl we omstebeurt bij de slapende Mats in de auto wachten. Zo heeft hij ruim een uur de tijd om bij te slapen. Als we in een dorpje bij de camping stoppen om wat te kopen, is hij spontaan klaarwakker. Hij is helaas niet vrolijk wakker geworden, maar heeft nog een paar kilometer om bij te trekken. We besluiten bij het restaurant op de camping te gaan eten, we hebben geen zin om nog eten te kopen en te koken. 


Bij de caravan spelen we nog even en om 7 uur zijn we bij het restaurant. Er is nog niemand, maar we mogen niet plaatsnemen. Het restaurant is vol, als ik doorvraag blijkt dat ze niet genoeg eten in huis hebben. Wat een kansloos verhaal, we zijn nu echt helemaal klaar met deze camping. We hebben onszelf en de kids hamburger met frites beloofd en gaan op zoek naar een alternatief restaurant. We zien alleen traditionele Franse restaurants, met bizar hoge prijzen en ingewikkelde gerechten. Een kwartier later zitten we bij de McDonalds. Het smaakt eigenlijk best goed en de jongens eten meer dan alle andere avonden. We nemen nog een ijsje toe en dan rijden we weer terug naar de camping. Het was een lange dag en we liggen niet veel later allemaal heerlijk te slapen. Morgen rijden we door naar het Zuiden, op nog geen uur afstand ligt de camping waar we nog vijf nachten vakantie gaan vieren met Mariska, Jan-Peter, Noortje en Jente. We hebben er zin in!







Prachtig park in Decize voor de kinderen en door naar de vulkanen

Vandaag is onze laatste dag op camping Vue du Lac en we besluiten iets leuks voor de kids te gaan doen. Na een laat ontbijt en een paar rondjes op de skelters, stappen we in de auto. We rijden weer naar het dorpje Decize, waar we eerder boodschappen haalden. We rijden dwars door het dorpje en zien een soort spookstadje, alles is dicht op maandagmorgen. Een wandeling door 'centre ville' slaan we over en we parkeren de auto aan het begin van een prachtige laan. Aan het einde zou een mooi parkje moeten zijn, de laan is alleen veel langer dan verwacht. Ik haal de auto op en neem de rest mee naar het einde van de laan. 

Hier is inderdaad een prachtig parkje aangelegd, aan het water. Er zijn allerlei speeltuintjes, voor kleine en grotere kinderen. Er is een restaurantje naast, waar we lekker lunchen. De kinderen leven zich lekker uit op de speeltoestellen en als het erg warm wordt, lopen we naar de waterspeeltuin. Het water is ijskoud maar de jongens vermaken zich prima met de fonteinen, waterspuit en andere kinderen. Mats komt klappertandend bij ons en krijgt weer droge kleren aan. Stan speelt nog even door terwijl Mats met Christiaan nog een keer van de hobbeldebobbel glijbaan gaat. Als ze uitgespeeld zijn, beloven we ze een ijsje en we rijden weer naar de Leclerc supermarkt. 


We halen weer boodschappen voor een paar dagen en zoeken naar een paar visnetten, die helaas niet te vinden zijn, heb je zo'n megawinkel, maar de beloofde visnetjes krijgen de kids niet. Wel een lekker ijsje en daarna rijden we weer naar de camping. We bedenken ons onderweg dat we helemaal geen snoep meer hebben, dus we stoppen nog even bij de minisupermarkt in Fours. En jawel, hier liggen naast de snoepjes nog een paar visnetjes. 

Op de camping is het bloedheet. Skelteren is geen optie en we zitten zelf ook niet lekker. Als de boodschappen zijn opgeruimd, stappen we weer in de auto en rijden naar het riviertje van eerder deze week. Met de voeten in het water en in de schaduw is het heerlijk. De kids vermaken zich prima met hun visnetjes en wij trekken een blikje bier open. Met wat hulp van Christiaan heeft Stan het vissen snel onder de knie en er belanden meer dan 10 visjes in zijn netje en in de emmer. Ook Mats is helemaal trots als hij met papa een visje uit het water haalt. Na een uurtje klimmen we weer op de oever en dan lopen er net een heleboel koeien langs de erfafscheiding. De koeien hebben een doel: verkoeling zoeken in het water. Opnieuw is het een mooi gezicht om de koeien in het water te zien, we kunnen het nu nog beter zien dan de vorige keer. Als de koeien afgekoeld zijn, lopen wij net als zij weg van de rivier. Bij de caravan bak ik het eten en we zitten lekker achter de caravan in de schaduw. Opnieuw wordt de avond gevuld met skelteren en voetballen. Mats is bekaf en belandt op tijd in bed. Stan volgt als het donker wordt. Er is storm voorspeld, dus wij slaan nog een paar haringen erbij en ruimen alvast wat spullen op. Het blijft warm en de wind brengt nauwelijks verkoeling. Pas om half 5 's nachts barst het zogenaamde noodweer los en dan koelt het eindelijk wat af.


Op dinsdag stappen we rustig aan uit bed en we eten het restant brood van gister op, ik ben vergeten een vers broodje te bestellen en dan krijg je niets... na het broodje pakken we de caravan in. Stan speelt nog heerlijk op de skelters en Mats wil graag nog in de zandbak graven. Als de jongens uitgespeeld zijn, stoppen we net de kaatste spullen in de bankjes van de caravan en rond half 12 rijden we voorgoed van de camping weg. Een mooie camping hoor, Vue du Lac, vooral voor de kinderen. De koude douches, slechte WiFi en rommelige ontvangst en vertrek maken het voor ons geen aanrader. Stan denkt er heel anders over, dankzij de skelterbaan is dit de allermooiste camping van de hele wereld. Hij heeft er tenslotte al 5 gezien...

We rijden naar het zuiden, voornamelijk over rustige landweggetjes. Onderweg zoeken we naar een bakker of supermarkt om wat te kopen voor de lunch, maar helaas vinden we weinig en de winkeltjes die we vinden zijn alweer dicht voor de lunch, we krijgen toch echt honger en met hulp van Google vinden we uiteindelijk een truckersrestaurant. Het zit vol met chauffeurs en een paar andere toeristen, het lijkt wel een kantine. De huisgemaakte pasta smeekt heerlijk en de kids zijn blij met hun ijsjes als toetje. Ze vermaken zich met kleurpotloden en een hagedisje. Het hagedisje lijkt tikkertje ook wel leuk te vinden, maar na een tik of 10 vind ik het mooi geweest, we gaan verder! 

We hebben nog ruim een uur te gaan en rijden nog steeds niet op een snelweg, maar de route is weer prachtig. Voor de vakanties koop ik altijd wat kadootjes voor de jongens en ze zijn er ook dit keer weer blij mee. Het helpt goed om ze bezig te houden op de achterbank, kleuren en tekenen is veruit favoriet. Ik geef ze na de lunch een kadootje en de autobingo is een schot in de roos. Mats kleurt rustig alle vakjes in en valt dan in slaap. Stan en ik pakken het serieuzer aan: 25 items van koe tot stoplicht en van brug tot politieagent mogen pas weggekruist worden als we ze zien. Ik vind het ook een leuk spel omdat je heel anders naar de omgeving gaat kijken. Strobalen is zo'n item, die zie je in Nederland zelden, maar in Frankrijk zijn ze ontelbaar. Een windmolen daarentegen hebben we 100 km lang niet gezien, dat kun je je in Nederland niet meer voorstellen. De tijd vliegt voorbij en dan rijden we camping Ranch des Volcans op, een van de eerste campings als je vanuit het noorden Parc Naturel Regional des Volcans d'Auvergne inrijdt. Ik ben wel toe aan wat Amerikaanse invloeden en vulkanen hebben op ons allemaal een grote aantrekkingskracht. Stan weet nog heel goed te vertellen over het bezoek aan de Volcan Poas in Costa Rica, ik heb hem wel even uitgelegd wat de verschillen zijn tussen de actieve vulkanen in Costa Rica en de dode vulkanen in dit gebied.

De camping doet zeker Amerikaans aan, de plaatsen zijn netjes in rijtjes aan verharde weggetjes aangelegd en er staan veel campers. De eigenaar spreekt prima Engels en er zijn paardjes. We zoeken een mooie schaduwplek uit en een vriendelijke Franse buurman helpt ons de caravan enigszins recht in het vak te zetten. Dan ga ik met de jongens op zoek naar de paardjes en we bekijken meteen de hele camping. De paardjes vinden we niet, maar we zien wel tipi-tenten, lelijke stacaravans en gedateerde sanitairgebouwen. En heel veel Fransen, we zien slechts twee auto's met Nederlands kenteken. Christiaan haalt ondertussen de luifel en andere spullen uit de caravan. Als wij terugkomen bij de caravan, staat Christiaan met een andere Franse buurman en zijn zoon de luifel op te zetten. We helpen even mee en de tent staat snel. Stan en Mats hebben de grootste lol met het timmeren op een paar eikeltjes. Tijd voor een drankje! 

De jongens spelen met de jeu de boules ballen en de voetbal, de plekken naast ons zijn leeg dus er is ruimte genoeg. Helaas rijdt een buurman over een watergevulde bal heen, bal geplet. De jongens zijn er helemaal verdrietig van en als ik boos naar de buurman loopt komt hij even later met een paar euro om nieuwe ballen te kopen. Stan is blij maar Mats snapt er niets van, het maakt flink indruk. Even later zien ze een buurjongen met zijn hond spelen, de hond vangt de frisbee. Dit is natuurlijk erg interessant en even kater gooien ze omstebeurt ook de frisbee naar de hond. Zonder elkaars taal te begrijpen spelen ze lekker samen en de hond heeft de grootste lol, totdat hij dorst krijgt en in de tent verdwijnt. We oefenen nog even met onze eigen frisbee en dan is het tijd om te eten, te douchen en te gaan slapen.

De woensdag begint lekker warm en rustig. Er is hier een ruimte met Amerikaanse wasmachines dus daar kan onze vuile was mooi in. We wachten tot het klaar is, spelen ondertussen een paar spelletjes en dan gaan we weer eens boodschappen doen. De Leclerc vlakbij de camping is zon'n hypermarche die ik van vroeger herinner. Groots zoals de Walmart in Amerika maar met heel veel vers vlees, vis en fruit. Er is ook een gigantische speelgoedafdeling en naast de nieuwe jeu de boules ballen schaffen we een paar waterpistooltjes aan. Het bbq vlees ziet er hier heerlijk uit dus daar slaan we wat van in en natuurlijk hebben we alweer honger, dus er gaan een vers brood en gebakjes mee. Als ik thuis zo boodschappen zou doen gaan we failliet, maar het is vakantie... 

Het eten gaat in de elektrische koelbox en we rijden richting de bergen voor een picknick. Het is al later dan verwacht, dus we stoppen bij de eerste picknicktafel die we tegenkomen, toevallig met een mooi uitzicht op een kasteelruine. Het brood en vooral de aardbeiengebakjes smaken heerlijk en Stan heeft allerlei vragen over het kasteel. Na het eten willen we een riviertje opzoeken. De riviertjes die we op de kaart zien, hebben we onderweg naar de supermarkt al bezocht en die staan droog. We rijden verder het park in en uiteindelijk naar een klein meertje. Net voordat we daar aankomen, valt Mats in slaap. We stoppen maar kort bij het meertje, je zit er in de volle zon en er zijn weinig visjes, geen plek waarvoor we Mats wakker willen maken. Ik zie een ander meertje op de kaart, nog een stukje rijden verder weg. 

Met de autobingo in de hand vliegt de tijd om en dit meertje ziet er beter uit. Christiaan blijft nog even bij de slapende Mats in de auto als Stan en ik met de visnetjes naar het strandje lopen. Er is hier een soort zwembad in het water gemaakt, compleet met badmeester. Zelf heb ik geen badpak meegenomen en Stan wil liever vissen, we gaan dus maar niet bij het zwembad zitten. Wat een mooi plekje, tussen de bergen, met af en toe een bootje dat langs vaart en lekker veel schaduw van de bomen. Vissen met een netje is hier kansloos, het water wordt op een paar meter van de kant al diep. De hengelaars naast ons vangen overigens ook niets. Toch is er genoeg te zien en met het gooien van stenen in het water vermaken we ons nog een uur, Christiaan en Mats hebben ons dan ook gevonden.

We zijn een aardig eindje afgedwaald van de camping en Stan heeft zijn bingokaart bijna vol als we eindelijk weer op de camping aankomen. Het is bloedheet op de camping en de waterpistolen brengen wat verkoeling terwijl we het eten voorbereiden. Ik kijk met de jongens nog even bij de paardjes, Mats wil dolgraag paardje rijden. Maar het is niet mogelijk om na het eten op een paardje te rijden, dus spreken we af voor morgen. Het is ruim 30 graden en zonder een zuchtje wind blijft de warmte hangen. Rond half tien brengen we de jongens toch naar bed, terwijl we er zelf niet aan moeten denken om in de hete caravan te gaan liggen. Gelukkig is de caravan van veel luxe voorzien en een ventilator brengt voldoende verkoeling om ook Stan te laten slapen. Tegen 12 uur is het nog niet afgekoeld en dan gaan we toch maar slapen. Wat een zweetnacht.

Rondtoeren en een waterval bezoeken in de Morvan

Vanmorgen werden we wakker gemaakt door een opgewekte Mats. Zijn neus was nog flink dik maar hij leek er geen last van te hebben. Mooier is hij er niet van geworden maar hopelijk trekken de zwelling en blauwe plekken snel weg. Helaas waren we vergeten een broodje te bestellen dus het ontbijt bestond uit oud brood en rijstwafels. Vergeleken met gister viel het weer wat tegen, flink veel bewolking en af en toe een paar spetters, maar het was niet koud. 

Na het ontbijt hebben we wat spulllen bij elkaar gezocht en zijn we richting het natuurgebied Morvan gereden. Het mobiele bereik is net zo dramatisch als de WiFi op de camping, daardoor duurde het even voordat we de route konden laden. Het eerste doel was een waterval, de cascades du Dragne. De route was erg mooi, door bossen en landbouwgebieden. De Morvan heeft een glooiend landschap, de heuvels volgen elkaar snel op en alles is redelijk groen. 

Na een uurtje bereikten we het gehucht Dragne, waar de watervallen goed staan aangegeven. Het was alleen even zoeken naar een parkeerplaats, hiervoor zijn nauwelijks voorzieningen. We wandelden eerst een paar honderd meter door het het gras, voordat we het donkere bos inliepen. De wandelwagen kon een heel stuk mee en daardoor was Mats nog fit toen we aan de afdaling naar de waterval begonnen. Hier en daar waren roze pijlen en stippen gespoten die Stan vol enthousiasme zocht. Het klauteren naar beneden ging verrassend makkelijk met de jongens en al snel stonden we bij het beekje dat uit de waterval stroomt. Na een korte klauterpartij stonden we tegenover de waterval van een paar meter hoog. We hebben veel mooiere en imposantere watervallen gezien in de wereld, maar de blik van Mats toen hij zelf de waterval bereikte was goud waard. Hij was duidelijk wel onder de indruk van het vallende water en de spetters als je iets te dichtbij stond.



De waterval hadden we snel bekeken en toen was het tijd om te genieten van dit mooie groene plekje. We hadden de beek helemaal voor ons alleen, we hebben slechts een paar andere wandelaars gezien in de paar uur die we bij de waterval hebben doorgebracht. Ik had wat popcorn, drinken en een picknickkleed meegenomen. Terwijl dit werd weggewerkt, bedachten Stan en Christiaan hoe ze een dam in de beek wilden bouwen. Mats hielp ook dapper mee met het verslepen van stenen, takken en zand. De mannen zijn een uurtje lekker bezig geweest. Toen we honger kregen, zijn we weer naar de auto geklommen. Tot mijn verrassing liepen Stan en Mars enthousiast en zonder te klagen naar boven, terwijl mijn kuiten aardig begonnen te branden. Mats was wel blij toen hij weer in de wandelwagen mocht, maar deze klimpartij was duidelijk geen probleem voor de kinderen. 

In de Morvan liggen een aantal meertjes en bij twee daarvan werd op de site aangegeven dat er ook voorzieningen zijn voor watersport en horeca. We reden naar het dichtstbijzijnde stuwmeer, waar we nog flink moesten zoeken naar iets eetbaars. De supermarkten zijn sowieso dicht op zondagmiddag en restaurantjes zagen we niet. Google gaf alleen een snackbar aan op de kaart en die vonden we: een afgesloten snackwagen. Ik had de hoop al bijna opgegeven toen we toch een terrasje zagen en gelukkig konden we hier om 3 uur wat te eten bestellen. We zaten er heerlijk, de bewolking was deels weggetrokken en de temperatuur helemaal prima. De omelet smaakte ook nog eens goed en met een volle buik gingen we om 4 uur weer verder. We zaten inmiddels een uurtje rijden van de camping af en dit was voor de jongens genoeg tijd om flink te slapen. Ze waren bij de camping niet wakker te krijgen, zelfs mijn vraag of Stan niet wilde skelteren werd met slaperig gemormel beantwoord. 

Bij de tent hebben de jongens nog een tijdje gehangen, totdat Stan z'n skeltervriendje hem kwam halen. Uiteraard was het meteen weer dolle pret op de skelterbaan. Door de late lunch was de honger ver te zoeken, dus voor ons doen gingen we pas laat eten koken. De rijst met kipnuggets en curry smaakte toch prima. Na de spelletjes, voetballen in de schemering, afwas en een hoognodige douchepartij gingen de kids pas laat slapen, ik ben benieuwd of ze hierdoor ook ietsje langer uitslapen morgen... 


Naar Frankrijk met kinderen en caravan

De vakantie begint dit keer niet op Schiphol maar bij oma voor de deur. Na het weekje oefenen in Zeeland gaan we nu voor het eerst echt kamperen met de kinderen. Maandagmorgen pakken we thuis de auto vol en laden bij mijn moeder haar caravan in. De laatste dingen pakken kost meer tijd dan verwacht en pas na 10 uur rijden we met caravan van het pad af, op naar Frankrijk. Ik heb de eerste camping gereserveerd op 500 km afstand vanaf mijn moeder. De kinderen vinden het net als ik maar raar dat we Schiphol voorbij rijden, we gaan toch op vakantie? Zoals ik al eerder schreef, het is even wennen...

Christiaan is al aardig gewend aan het rijden met de caravan, alleen nog niet aan het benzineverbruik. Al in Nederland hebben we oponthoud, het verkeer zit niet mee. Na ruim twee uur rijden stoppen we bij Hazeldonk, we lunchen en tanken nog in Nederland. In België schiet het verkeer helemaal niet op, vooral bij Antwerpen staan veel files door ongevallen. Mijn verwachting om rond etenstijd op de camping te arriveren lijkt kansloos. In België stoppen we nog een keer omdat Stan moet plassen en we nog wel wat lekkers lusten en even later stoppen we nog een keer omdat Stan moet plassen... pas in Frankrijk rijdt het echt lekker door. Stan en Mats gedragen zich prima achterin, ze zijn lekker aan het kleuren en met spinners aan het spelen. Opnieuw hebben we de tablets niet nodig om de achterbank rustig te houden, fijn! Mats valt rond 5 uur in slaap en dan blijven we doorrijden. Om 7 uur arriveren we bij de camping.

Camping 'au bord de l'Aisle' is een typische doorreiscamping, nog geen 5 kilometer van de snelweg. Er zijn een paar speeltuintjes, een gigantische trampoline en een simpel maar enigszins verwarmd zwembad. Na aankomst zetten we de caravan neer, sluiten het stroom aan en gaan eten in het restaurant. Nou ja een soort snackbar, maar de buiken zijn snel gevuld. Tijdens het eten begint het flink hard te regenen en daarom besluiten we de luifel nog maar in de caravan te laten. Het is weer even puzzelen om alle spullen in de auto en caravan te stoppen, maar we krijgen de bedden aan kant en alle spullen droog. We zijn best moe van de reis, alleen Mats heeft bijgeslapen in de auto en kletst lekker verder in zijn tentje. Even na tien uur liggen we allemaal plat.

We zijn de volgende morgen lekker fris na een redelijk lange nacht. We ontbijten in de caravan. De jongens slapen op het bed achterin de caravan, waar we tot hun verbazing ook een tafel met bankjes van kunnen maken. De verse croissants smaken prima! Het weer valt niet tegen, het is niet warm maar in ieder geval droog. Terwijl de kids daarna op hun (loop)fiets de camping en speeltuin ontdekken, zetten wij de luifel op. We zijn wel even bezig om alle tassen en kratten leeg te maken en de caravan in te richten. We ontdekken dat er toch een paar dingen ontbreken in onze bagage, waaronder de schoenen van Stan. Als wij klaar zijn met uitpakken, beginnen de jongens wat vervelend te worden. Tijd voor actie.

's Middags gaan we naar Reims om nieuwe schoenen voor Stan en wat boodschappen te halen. Het is een half uurtje rijden naar de stad en we zoeken eerst een benzinepomp op. Ondertussen zoek ik op Tripadvisor naar een plekje voor de lunch. We halen wat stokbrood en smeerkaas en parkeren de auto naast een ruïne. Tripadvisor bracht ons weer eens naar een mooi plekje: in de ruïne zit een prachtige openbare speeltuin. Naast een groot klimtoestel is er een leuk huisje waar de jongens in willen eten. We zitten ruim een uur op dit prachtige plekje, nog geen 500 meter van de kathedraal. Daar wandelen we vervolgens naar toe. Het gebouw is prachtig aan de buitenkant, ondanks - of voor de jongens misschien wel dankzij - de gigantische stijgers. De buitenkant kan inderdaad wel een opfrisbeurt gebruiken. Van binnen is de kathedraal minder bijzonder en we staan al snel weer buiten. 

Tijd voor zonnebrand, het begint lekker warm te worden. We lopen een rondje door de stad, op zoek naar schoenen en wat boodschappen. Helaas zijn er weinig schoenen zaken die kinderschoenen verkopen en al helemaal niet in de juiste maat. Als we de hele binnenstad gezien hebben, gaan we voor een drankje naar het plein bij de kathedraal. Hier kunnen de jongens lekker rondrennen op een autoloos plein, de betonblokken liggen hier duidelijk met een reden. Wij wachten op het terras tot we de bestelling kunnen doorgeven en dit duurt lang. Te lang en ondertussen zien we de lucht donker worden. Zonder drankje stappen we weer op en met een flinke snelheid zijn we nog net voor de regen bij de auto. We rijden nu naar een gigantische shoppingmall waar we in de grote Intersport wel slagen voor schoenen. De outdoor winkel en speelgoedzaak ernaast bezoeken we ook en met alles dat we nodig hadden (en meer, ideaal die uitverkoop!) stappen we weer in de auto. Het is alweer etenstijd als we op de camping aankomen. Op de skottelbraai warmen we wat poffertjes op en dan kunnen we nog even spelen voordat we naar bed gaan.

Woensdag beginnen we na het ontbijt in het zwembad. We zijn te vroeg en moeten even de zwembad schoonmaker afwachten. Het water is lekker fris, alleen Stan heeft daar geen last van. Een half uurtje houden we het vol en dan krijg ik Stan met moeite mee. Er is een ouder Frans stel in het zwembad en de man, zeker een opa volgens Stan, maakt indruk door op zijn handen door het diepe water te lopen. We douchen tot we weer doorgewarmd zijn en dan eten we een broodje bij de caravan. Het zonnetje is lekker doorgebroken en het wordt goed warm. Langs de camping is een hek geplaatst met daarachter een pad langs de rivier Aisle. We gaan vol goede moed wandelen en de jongens gaan op hun fiets mee. De eerste keer bergaf fietsen is voor allebei even wennen, ze vallen net niet tegelijkertijd. De lol van het fietsen is er snel af en die laten we dus maar in de berm staan. De rivier is erg helder en we zien de vissen zwemmen. Maar de meeste aandacht gaat uit naar de paardjes van de camping, die op het pad staan te grazen. Vooral Mats is gek op paardjes en wil helemaal niet verder lopen. We drinken nog wat op een mooi plekje bij de rivier en dan wandelen we weer terug. De rest van de middag wordt er in de speeltuin gespeeld en gekeken naar andere caravans en campers die worden neergezet. Stan is onder de indruk van de afstandsbestuurbare caravan van een Nederlands stel, zo'n mover lijkt hem wel wat.


Aan het eind van de middag halen we wat boodschappen en ijsjes. We hebben een klein gourmetsetje gekocht en deze doet het verrassend goed. Na het lekkere eten gaan Christiaan en Stan afwassen. Dit beviel ze gisteravond zo goed dat Stan bijna staat te springen van blijheid als hij weer mag afwassen. Kijken hoe lang we dit gaan volhouden! Ik bel ondertussen met de camping waar we morgen naar toe willen en ze hebben in ieder geval een plekje voor 2 nachten. Mats en ik gaan weer naar de speeltuin en na de koffie wil Mats graag naar bed, helemaal bekaf zonder middagslaapje en de hele dag buiten. Stan volgt iets later en als het flink afkoelt buiten volgens wij ook. Morgen weer verder reizen!

We stappen redelijk op tijd uit bed en pakken voor en na het ontbijt de spullen weer in. Helaas regent het vandaag en het ziet er niet naar uit dat de zon nog gaat schijnen. Als het iets minder hard regent, breken we de luifel af en dan zitten de spullen snel in de caravan. We reizen vandaag zo'n 300 kilometer naar het zuiden. Na 2 uur rijden over de snelweg, zoek ik voor de lunch een restaurantje. Google adviseert een brasserie vlakbij de snelweg en bij gebrek aan wegrestaurants rijden we de tolweg af. De brasserie is verrassend chique en drukbezocht voor een donderdag. De hamburgers smaken overheerlijk en de parkeerplaats is groot genoeg om nog even te voetballen voordat we weer in de auto stappen. 

We gaan de snelweg niet meer op, de laatste 150 kilometer gaan over D-wegen. In Nederland kan je je dit nauwelijks voorstellen, maar de snelweg is ruim 130 kilometer omrijden dus we gaan voor de kortste route. Een prachtige route, dwars door verlate dorpjes, prachtige bossen en langs enorm veel landbouw en weilanden. Af en toe wanen we ons echt in de Middeleeuwen, hier heeft de tijd stilgestaan. Er is geen kip op de weg, we komen nauwelijks iemand tegen en in de dorpjes is ook geen mens te zien. We rijden rustig en de reis duurt veel langer dan gepland. De 3 1/2 uur die Google opgaf worden er bijna 6, gelukkig weer bijna zonder gemopper op de achterbank. Stan krijgt wel wat last van buikpijn, in Thailand en Costa Rica moest hij ook aan de primatour om zonder te kotsen de bergwegen door te komen. We dwingen hem weer om een half pilletje te eten en ik weet hoe smerig ze zijn. Het kost dan ook wat moeite, maar het helpt wel. Mats valt lekker in slaap en Stan wordt weer wat vrolijker. Hij mag een tijdje spelletjes doen op mijn telefoon, maar hij kijkt ook lekker met ons mee naar buiten. Wat is reizen met kinderen dan toch leuk. Kunnen de zonnebloemen echt zelf hun hoofd buigen voor de regen? Hoe maken ze zoveel strobalen? Handig toch dat die verkeersborden hetzelfde zijn als in Nederland! zijn een paar mooie vragen en uitspraken vanaf de achterbank. En dan eindelijk zijn we bij de camping Vue du Lac, een camping die ik thuis op internet vond en uitkoos vanwege de Nederlandse eigenaren en de kindvriendelijke faciliteiten. Nog voor we de camping op rijden is de eerste speeltuin al gespot en als ik naar de receptie loop, zitten Stan en Mats al op een graafmachine in de zandbak. Zij vinden het al leuk, nu wij nog.


De eigenaresse van de camping toont mij een beschikbare plek, hier kunnen we zelfs 8 nachten blijven. Pal voor de skelterbaan en met uitzicht op het meertje. Ondanks de regenbui die losbarst zie ik dit wel zitten. Ik schrijf ons in en dan rijden we de auto naar de kampeerplaats. Ondanks de regen zitten de jongens al snel op een skelter. Mats is natuurlijk net even te klein voor de meeste skelters en hij raakt gefrustreerd als de trekkertjes het niet goed doen. Geen meter baan is vlak en bergop fietsen valt natuurlijk flink tegen. Terwijl ik de jongens door de skelterbaan duw, wordt Christiaan geholpen door een vriendelijke buurman. De kampeerplaats loopt teveel af om de caravan recht te kunnen stellen. Buurman graaft een kuiltje en op zijn aanwijzingen lukt het Christiaan om de caravan kaarsrecht te zetten. Ideaal! Het fantastische schepje van buurman wordt bewonderd en na mijn opmerking dat mijn vader ook zo'n schepje had, vindt Christiaan een oeroud exemplaar in de disselbak. Thanks pap, dat kunnen we in vervolg zelf ook. Met de kids erbij zetten we snel de luifel op en ik kook wat pasta in de caravan. We eten onder de luifel terwijl de regen doortikt. 

Na het eten heeft Stan geen tijd voor de afwas, er moet natuurlijk weer geskelterd worden.  Het is droog geworden. Het is lekker druk op de baan en het is leuk om te zien hoe de jongens elkaar helpen. Mats gaat achterop bij een nieuw vriendje en Stan heeft een maatje gevonden met wie hij om en om duwt en geduwd wordt de heuvel op. En dan zo hard mogelijk naar beneden... het gaat telkens net goed. Mats komt bij me met een volle luier en wil naar zijn tentje. Hij slaapt al als Stan ontdekt dat een grote groep ouders en kinderen aan het voetballen is. Hij sluit aan bij het winnende team en we horen hem harder juichen dan alle anderen als er weer gescoord wordt. Helemaal bezweet komt hij wat drinken en dan kan hij ook zijn bed in. Het is al bijna tien uur en het wordt donker. Wij hangen een lampje op en drinken nog wat, weer een dag voorbij!

zaterdag 29 juli 2017

Met de kids in de Bourgogne

Direct na aankomst op camping Vue du Lac in de Bourgogne vond ik het aantal Nederlandse kinderen redelijk overweldigend. Stan vond het prachtig. Als ik wakker word, na onze eerste nacht op de camping, hoor ik overal stemmetjes en gehuil, het grootste nadeel van een kindvriendelijke camping. Ik haal de bestelde broodjes op met Mats en daarna ontbijten we met een vestje aan onder de luifel. Natuurlijk zitten de jongens meteen daarna op een skelter en daar blijven ze tot we ze meenemen naar een supermarkt. De uitleg van de buurman helpt niet echt en onderweg zoek ik een grotere supermarkt op in het dorpje Decize. In de Leclerc halen we meteen boodschappen voor het hele weekend. We rijden nog even het dorpje in voor een blik op de Loire en een bezoek aan de tourist information. Helaas hebben die lunchpauze en we stappen weer in voor de terugweg. Het landschap is mooi en zo zijn de extra kilometers geen straf. 

Terug bij de caravan eten we een broodje en dan moet er natuurlijk weer geskelterd worden. Mats is het snel zat omdat het niet lukt en we proberen hem in de warme caravan te laten slapen. Helaas zonder succes, maar hij vrolijkt er wel van op. Ik ga met hem een rondje lopen over de camping, van zandbak naar speeltuin en van het meertje via de kabelbaan en de ijsjeswinkel terug naar de caravan, we zijn zo ruim een uur verder. Stan is witheet als hij merkt dat we voor hem geen ijsje mee hebben, ondanks dat hij heerlijk gespeeld heeft en met de buurman naar een drone heeft gekeken. We hebben zelf ook een drone mee, maar het lukt nog niet erg om die mooi te laten vliegen. Als Stan met een nieuw ijsje tot bedaren is gebracht, gaan de jongens nog even lekker spelen. Ik snijd de groente en het vlees voor weer een rondje gourmetten. Dit doen we achter de caravan want ervoor branden we weg in de volle zon.

Na het eten gaat Christiaan met Mats douchen, terwijl ik met Stan de afwas ga doen. Die mag ik alleen wegwerken, hij zit al op een skelter voordat ik warm water heb. Na de afwas ga ik met Stan douchen, helaas is er alleen koud water beschikbaar. Even afzien, maar lekker schoon komen we weer bij de caravan, waar Mats net zijn tentje in kruipt. We drinken een kop koffie en eten een heerlijk aardbeiengebakje. Stan wil wel weer skelteren maar snapt uiteindelijk dat hij dat niet mag met zijn schone lijf. 'Mag ik dan please nog even voetballen?' We laten hem gaan en ik zie hoe hij stoer naar een vader toestapt om te vragen of hij mee mag doen. Uiteraard stapt hij in bij het winnende team en hij is erg trots op de 21-1 overwinning waaraan zijn bijdrage minimaal was. Maar hij kruipt wel tevreden in zijn bedje. Ik begin met het schrijven van m'n blog, ergens voelt het raar want zo spannend is deze reis niet, maar ik wil deze traditie nog wel even volhouden...

Vanmorgen konden we zowaar uitslapen. Pas om half 9 beginnen de jongens tegen elkaar te kletsen, lang nadat ik de eerste kinderstemmen alweer gehoord heb. We ontbijten rustig aan maar Stan is niet te houden. Zijn skeltervriendje staat op hem te wachten en daar speelt hij heerlijk mee. Rond half 12 stappen we in de auto. We willen ergens bij een meertje of riviertje spelen en picknicken. Het is even zoeken en we rijden weer een mooi rondje door de omgeving, voordat we bij een riviertje stoppen. Hier komen ook net 2 andere gezinnen van de camping aan. Wij eten eerst een broodje en gaan dan bij het water kijken, hun kinderen zijn ondertussen met hengels en schepnetjes op zoek naar visjes. Reuze interessant voor Stan en hij wandelt er lekker tussendoor. Mats vermaakt zich aan de waterkant en we genieten van dit mooie koele plekje. In de zon is het bloedheet geworden. We horen in de verte wat koeien loeien en het is een mooi gezicht als de beesten ook verkoeling komen zoeken in het riviertje, gelukkig wel op voldoende afstand. Rond 3 uur houden we het voor gezien en gaan terug naar de camping. 

Op de camping is het ook lekker heet. We hangen wat rond onder de schaduw van een boom naast de caravan, het is zelfs te heet om te skelteren. Mats wil wel met mij mee kijken bij het meertje. Als we voelen dat het water minder koud is dan verwacht, haal ik m'n zwempak en extra zonnebrandcreme. Uiteindelijk gaan ook Stan en Christiaan mee het water in, lekker verkoelend. Daarna wordt er geskelterd en met jeu de boules ballen gespeeld totdat het eten op tafel staat. Ook na het eten wordt er rondgecrossed. Christiaan neemt Stan en Mats mee voor de afwas, maar Mats rent toch liever naar mij toe in de caravan, iets te enthousiast met een valpartij als gevolg. Het is niet de eerste keer deze vakantie dat hij valt, maar hij komt ongelukkig op zijn neus terecht. Hij is ontroostbaar en zijn hele neus is dik. Ik twijfel of het niet gebroken is, maar dit is door de zwelling niet goed te zien. Hij kruipt bij me op schoot en valt even later in slaap, helemaal bekaf. Het is bloedheet in de caravan dus zijn tentje is geen optie, ik leg hem op het grote bed en hij slaapt verder. Af en toe huilt hij nog wat, maar ik besluit het maar een nachtje aan te zien. Nu is het weer wat afgekoeld en pikdonker, tijd om ook ons bed op te zoeken.



woensdag 19 juli 2017

Even wennen... een vakantie zonder plannen

Maandag gaan we op vakantie. Het is nu woensdag, nog 5 nachtjes voor vertrek. Ik heb zojuist een camping geboekt voor de eerste 3 nachten. Even wennen dit...

De afgelopen 10 jaar hebben we de mooiste reizen gemaakt, van Amerika tot Zuid-Afrika en van Costa Rica tot Thailand. En weer terug naar Costa Rica, we hebben er 6 fantastische vakanties beleefd. Na de eerste zelf georganiseerde reis naar Amerika, werd ik gegrepen door het 'reis-virus'. Niet alleen de vakantie zelf, maar vooral de voorpret en napret vond ik heerlijk. Maanden van te voren een ticket boeken, een route uitstippelen, auto en hotel regelen en telkens weer opnieuw zoeken naar dat ene bijzondere plekje waar je een stukje unieke natuur kunt vinden. Heel veel weblogs lezen, Tripadvisor afstruinen en planningen maken, ik zal er wat uren mee bezig zijn geweest. Met resultaat, want de vakanties waren echt prachtig en de napret beleef ik nog dagelijks, als ik de mooie foto's terugzie of met de kinderen of vrienden herinneringen ophaal.

Ruim 6 jaar geleden ging ik zwanger op huwelijksreis, met het idee dat dit voorlopig de laatste verre reis zou zijn. Maar tijdens de zwangerschap ontdekte ik dat het helemaal niet nodig is om te stoppen met verre reizen. Als de kids nog niet naar school gaan, is het juist heerlijk om samen te reizen. Ook dat hebben wij mogen beleven, wat was het fantastisch om Stan en Mats mee te nemen naar Thailand, Canada, Amerika en Costa Rica. Dat kinderen daar op die leeftijd niets aan hebben, vind ik echt onzin, nog regelmatig noemen de jongens iets op dat ze tijdens een vakantie hebben gezien. Over het algemeen dingen die je nooit zult beleven in Europa. Maar goed, nu gaat Stan 'echt' naar school en zitten ook wij vast aan de schoolvakanties. Mats is twee en we hebben 4 volledige tickets nodig als we ergens naar toe willen vliegen. En dan zijn die vakanties financieel helaas niet meer haalbaar. Tel daarbij op dat wij van mijn moeder een caravan kunnen lenen en dan wordt kamperen in Europa best interessant. We besloten eerder dit jaar om met de caravan te gaan reizen en de bestemming te laten afhangen van het weer, met een sterke voorkeur voor Duitsland. Oftewel de keuze pas een week voor vertrek maken. Ik weet dat veel mensen helemaal niet op vakantie kunnen en dat dit echt een luxe probleem is, maar het voelde als afkicken van een hobby van de afgelopen 10 jaar. Want we gaan dus over 5 nachtjes weg en ik weet nu pas waarheen en dus niet naar Duitsland. Zonder ook maar een reisgids of weblog van een andere familie te lezen. Tripadvisor hielp mij alleen met het kiezen van de eerste camping. 

Ik moet er nog steeds aan wennen. Ondanks dat we het er al maanden over hebben en zelfs een weekje gingen kamperen om het uit te proberen. Zeeland de eerste week juni was heerlijk, vooral dankzij het prachtige weer en de lol die de kids op de camping hadden. Stan wil graag weer kamperen, het liefst op een camping met skelters. Mats maakt het allemaal niet uit, als hij maar bij ons is. Christiaan is ook snel tevreden en is de koelbox vast aan het warm(koud) draaien. En ik, ik schrok me rot toen ik van de week serieus naar de weersvoorspellingen ging kijken. We willen naar Duitsland, het liefst naar het Noorden. Maar belangrijker: we willen mooi weer. En dat gaat vanaf maandag dus niet lukken. Ik weet het, weersvoorspellingen kunnen er helemaal naast zitten. Maar als je alleen maar wolkjes met regendruppels, kans op neerslag dagenlang tussen de 50 en 80% en weerscijfers tussen de 4 en 6 ziet dan ga ik toch even de prijzen van vliegtickets naar tropische bestemmingen bekijken. En natuurlijk vielen die niet mee. 

We gaan naar Frankrijk, dat is nu besloten en de eerste camping is geboekt. No way dat ik dagenlang in de regen of dreigende bewolking op een camping ga zitten. Ik wil zon en mooie natuur en niet te ver rijden, dan is er de komende week maar een richting en die gaat naar het Zuiden. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat worden. En heel benieuwd hoe snel het went. In plaats van de kids meeslepen naar een natuurpark, mij door de kids mee te laten slepen naar een speeltuin. In plaats van super voorbereid al precies te weten welk restaurant, uitzichtpunt en strand een bezoek waard zijn, op de bonnefooi met Google Maps op pad te gaan. Geen boekje vol voorpret, maar hopelijk wel heel veel plezier in Frankrijk en napret! 

Tips en ideeën zijn welkom, de globale route loopt via Brussel / Reims naar de Puy de Dome en weer terug. 

zaterdag 29 oktober 2016

Een actieve dag bij de canyon van Rincon de la Vieja

We hebben tijdens onze reizen al aardig wat canyons bezocht, met als absoluut hoogtepunt natuurlijk de Grand Canyon. Costa Rica heeft ook een canyon en daar komen we bij toeval terecht. We zijn er ooit al eens geweest, niet wetende dat de canyon veel groter is dan een verdiept riviertje zoals we in 2009 zagen. Costa Rica blijft een land vol verrassingen, ook voor ons :)

De vrijdag begon later dan verwacht, pas om 6 uur werden de kids wakker in de Cerro lodge. We zijn rustig opgestart en zaten pas om half 8 aan het ontbijt. Met zicht op de rode ara's, het is toch raar eigenlijk dat dit begint te wennen. Stan blijft foto's maken van de vogels, hij is er zo van onder de indruk. Het ontbijt met pannenkoeken smaakt prima. We laden onze koffers weer in de auto's en gaan op weg naar de Llanos de Cortes waterval.

 Eerst moeten we even tanken en een uurtje later vallen Mats zijn ogen bijna dicht. Wij vinden het nog veel te vroeg voor zijn middagslaapje, het is pas half 10. We zien een bordje langs de weg met een prachtig glas koffie en gebak, een goed moment om even te stoppen. Bij Restaurant Café y Macadamia stappen we uit de auto. Op dat moment stapt een Schot bijna weer op zijn fiets. De man heeft een speciale ligfiets vol met gadgets en tassen, waarmee hij van Alaska naar Latijns-Amerika fiets. Zo'n 100 kilometer per dag fietst hij en hij is al 5 maanden onderweg. Zojuist zag hij voor het eerst apen, maar onderweg heeft hij al heel veel moois gezien. Prachtig zo'n ontmoeting, wat een bijzondere reis maakt hij. En het fietsen door Costa Rica blijkt ook prima te gaan, ondanks dat de Tico's als idioten autorijden. 


We zwaaien de schot uit als hij zijn weg in zuidelijke richting vervolgt. We bestellen een kop heerlijke koffie en een stuk cake en nemen plaats in de tuin achter het restaurant. Al snel horen en zien we de brulapen in de grote boom achter het restaurant. We zien er een paar zitten en klauteren, dit blijft leuk. Even later begint de grote apenshow. Als wij net onze koffie en gebak op hebben, springt de eerste aap vanuit de boom in een andere boom. Dit is een flinke sprong, er zit een paar meter ruimte tussen de takken van de verschillende bomen. Pas als de apen een voor een de sprong wagen, zien we pas hoeveel apen er in de boom zitten: heel veel! Grote volwassen brulapen wisselen de jonkies af, het leukst zijn natuurlijk de kleintjes die wat onwennig op het uiteinde van de tak staan voordat ze springen. Er komt een groep Amerikaanse toeristen met gids bij ons staan. De apen vinden het nodig om vlak voor de sprong nog even hun blaas en darmen te legen, daar hadden de Amerikanen niet op gerekend. Ook leuk natuurlijk. De show duurt zeker een half uur, totdat alle apen de sprong hebben genomen. Ik had al wat foto's van vogels in de vlucht, maar nu zijn daar een paar leuke foto's van springende apen aan toegevoegd. 

Als de show over is, rekenen we de koffie en het gebak af. We gaan weer op pad richting het noorden.  Waar we 2 jaar geleden nog telkens stil stonden door wegwerkzaamheden, rijden we nu over mooie nieuwe dubbelbaans snelwegen. De laatste kilometers gaan een stuk sneller dan de rest van de heuvelachtige Panamericana snelweg. Onze volgende stop is in Bagaces, een vieze stinkstad vlakbij de waterval. Hier bezoeken we een supermarkt waar we wat eten en drinken inslaan voor bij de waterval. De lucht ziet er plotseling erg dreigend uit, we gaan het toch wel droog houden? 

Het is nu nog een klein stukje naar Llanos de Cortes, een waterval bij een klein dorpje. We betalen een donatie en geld voor het parkeren, binden de zwemspullen en tassen op de rug en beginnen aan de wandeling naar de waterval. Twee jaar geleden bezochten we deze prachtige plek. We moesten toen behoorlijk klauteren om beneden te komen. Nu is er een betonnen trap aangelegd en is de afdaling verrassend eenvoudig. Helaas vallen de eerste regendruppels als we net bij de waterval aankomen. En hoe mooi dit plekje ook is, met een strandje voor de grote waterval en twee kleinere watervallen, als het echt hard gaat regenen besluiten we toch weer terug te lopen naar de auto's. 

We gaan eerst maar eens naar het hotel dat ik had uitgekozen. Dit is een Tico hotel dat ik eerst van dichtbij wil zien, de reviews waren positief maar er waren nauwelijks foto's. In werkelijkheid ziet het onderkomen er niet echt aantrekkelijk uit. De medewerker en even later de eigenaresse doen nogal vaag over de mogelijkheid om te overnachten, eerst kan het wel, dan kan het niet en dan toch weer wel... We krijgen een oude vieze stinkende kamer aangeboden. We besluiten door te rijden in de richting van nationaal park Rincon de la Vieja, waar Ron, Ans en Els morgen gaan wandelen. Ik had gisteravond nog een paar hotelletjes gevonden op booking.com, waarvan Canon de Rincon de la Vieja het leukste leek. Als we hier aankomen, kunnen we voor een redelijke prijs 2 kamers krijgen voor 2 nachten. Canon blijkt een canyon te zijn en er is van alles te doen bij de lodge. Nu gaan we lekker relaxen bij de kamers en even zwemmen in het mooi aangelegde zwembad. We zitten hier helemaal prima!

Het restaurant gaat pas om half 7 open en dat blijkt wat laat te zijn voor Stan en Mats. Vooral Mats is bekaf en vervelend. Het blijkt vooral honger te zijn, want als de kipnuggets op tafel komen is de rust teruggekeerd. Stan heeft nog wat stress om een poesje dat naast zijn stoel zit te miauwen. Zijn kinderlogica en mijn antwoord dat het poesje gewoon honger heeft en geen papa en mama heeft, blijkt geen goede combinatie. Ik jaag het poesje maar weg en dan eet hij snel zijn bord leeg. Het eten smaakt overigens erg goed hier, we zitten in een bijna leeg restaurant en kunnen alleen a la carte dineren. Mijn keuze voor vis uit de canyon blijkt een goede te zijn. Mats valt al etende in zijn stoel in slaap, echt tijd om naar het huisje te gaan. Daar aangekomen zijn de jongens weer klaarwakker en kost het toch weer even tijd om ze in slaap te krijgen. Daarna bekijken we de foto's op de iPad en zitten nog gezellig. Voor de eerste keer deze vakantie gaan we pas na 10 uur naar bed, hopelijk mogen we weer tot een uur of 6 uitslapen. 

Het wordt een onrustig nachtje. Eerst komt Mats drijvend van het zweet uit zijn tent, dan maar bij ons in bed verder slapen. Een paar uur later droomt Stan raar en ga ik maar bij hem liggen. Nog voor 5 uur blijken er wat brulapen in de bomen achter onze huisjes te zitten, die flink van zich laten horen. Diezelfde apen schreeuwen ons om half 6 definitief wakker. Gaap! Maar het is mooi weer buiten en we hebben een leuke dag vandaag, dus we gaan fris eruit en naar het ontbijt. Mats heeft duidelijk te kort geslapen en is erg onrustig. We kijken rustig rond bij het restaurant, dat uitzicht biedt op de canyon. Een prachtige canyon, niet zo groot en diep maar wel met mooie watervalletjes en begroeiing. Er is een hangbrug over de canyon en we zien een plateau van het ziplijnen. 

Ron, Ans en Els gaan de wandeling door nationaal park Rincon de la Vieja lopen, over de vulkaan en langs diverse vulkanische activiteiten zoals borrelende modderpoelen. Wij kennen de wandeling en vinden deze niet geschikt voor de kids. Het wordt voor ons een relaxdagje, we hoeven de auto alleen maar in om wat boodschappen te halen voor de lunch. Het is niet zo warm vandaag, heerlijk wandelweer maar nog geen zwemtemperatuur. De tuinman heeft een actieve dag en zet verschillende planten in de grond. Daarbij laat hij hopen grond achter, die Stan vakkundig glad harkt met zijn strandspeelgoed. Hij zit een half uur bij de tuinman, te kijken naar zijn werkzaamheden en te helpen met de afwerking. Ik haal de stoepkrijt uit de koffer voor de kids, die kunnen mooi onze paadjes voor het huis versieren. Ze vermaken zich er erg goed mee en het ziet er vrolijk uit. Nu maar hopen op veel regen zodat we het niet hoeven op te ruimen... Ondertussen lopen Christiaan en ik wat rond over het park. Het park is mooi aangelegd met de blokhutten, maar er zijn weinig bijzondere bloemen en dieren te vinden. 

Na een bezoekje aan de speeltuin begint het toch wel warm te worden. We gaan eerst boodschappen doen. In Liberia is een plein met een grote supermarkt, waar we een broodje en cakejes eten en brood kopen voor de lunch. Terug bij de lodge trekken we de zwemkleding aan, daar is het nu echt wel weer voor. Ondertussen komen de anderen ook weer terug van de wandeling. Voor Christiaan en mij betekent dit dat we kunnen gaan ziplinen. Ziplinen, of Canopy tours, vind je overal in Costa Rica. Toch hebben wij dit nog nooit gedaan. Tijd om eens te proberen! Ik maak een afspraak voor 2 uur, dan kan Mats lekker slapen en Stan met opa en oma spelen. We zwemmen een half uurtje en snijden dan het brood in stukken voor de lunch. 

Na de lunch trekken we geschikte kleding aan, spuiten ons vol met muggenspray en wandelen naar de receptie. Veel uitleg is niet nodig, we worden in een tuigje gehesen en krijgen speciale handschoenen en een helm. We lopen met twee gidsen naar het eerste platform. De eerste gids laat zien wat de bedoeling is en niet veel later gaat Christiaan achter hem aan, bungelend aan de ijzeren kabel. Ik volg hem en de andere gids sluit aan. Wat is dit leuk! Ik had verwacht dat het heel snel zou gaan, maar het tempo ligt laag genoeg om te kunnen genieten van het prachtige uitzicht. Het gevoel om over de bomen te vliegen is toch wel heel bijzonder. Zo glijden we zigzaggend aan de kabels over de canyon, met prachtige uitzichten onderweg. Een van de platforms is bij het restaurant, waar Stan, Ron en Els ons staan te fotograferen. We drinken wat en gaan dan door met de tour, nog 2 ziplines te gaan. Het duurt in totaal maar een half uur, maar het is het geld zeker waard! Ondertussen is trouwens de zon weer gaan schijnen. Het lopen van platform naar platform is dan ook lekker warm! 



Ron gaf gister aan wel te willen paardrijden, wat ook kan bij de lodge. Ik was de enige die wel mee wilde, dus loop ik direct na het ziplinen met Ron naar de receptie om een paard te reserveren. De paarden en een gids staan direct tot onze beschikking. Ik ga me wel even insmeren met zonnebrandcreme, de zon brand volop en ik verwacht een tocht over de open vlakte. Mats wordt ondertussen wakker en met z'n allen lopen we naar de paarden toe, aan de andere kant van de hangbrug. Hier krijgen we helemaal nauwelijks uitleg, de gids spreekt namelijk geen Engels. We hoeven maar twee termen te onthouden: links en rechts en de bijbehorende ruk aan de teugels. We klimmen met een trappertje op een paard. Stan en Mats vinden de paarden erg interessant, maar ook groot en eng. Ze vinden het dus prima dat ik zonder hen wegrijdt, ze gaan echt niet met me mee. Ron zijn paard neemt het voortouw en wandelt voorop het veelbelopen pad op. De gids sluit aan en fluit zodat de paarden wat sneller gaan lopen. 


Eerst lopen we rustig over een platgetrapt pad door een grasveld. De tocht gaat verder door wat struikgewas en we draven even later door gras dat net zo hoog is als de paarden zelf. We hebben uitzicht op de vulkaan of op het gras voor ons. Ik heb al jaren niet meer op een paard gezeten en het is dus even zoeken naar de juiste houding, zeker bij het draven. Maar het paard maakt het allemaal niets uit, die loopt lekker verder. De tour zou een uur moeten duren, maar na iets meer dan een half uur is de lodge alweer in zicht. Mijn billen zijn er niet treurig om en het is een mooie rit geweest. Het is vooral ook heel erg warm! 

Als we bij de huisjes terug komen, wil Mats maar een ding: paard zoeken. Ik loop achter hem aan over het pad naar de hangbrug. Hij heeft vandaag het woord ola onthouden, oftewel hallo. Hij zegt het zo schattig tegen iedereen dat ik alleen maar glimlachende mensen tegenkom. Stoer loopt hij ook voor mij uit over de wiebelende hangbrug, toch heerlijk zo zonder angst! Mooi mama, waterval, stenen in water.  Jazeker, mooi om te zien op een hoogte van zeker 15 meter recht erboven! Bij de paardjes aangekomen vind hij het toch wel wat eng, hij klimt zo ongeveer in me. Maar hoe langer we bij de paarden blijven, hoe meer hij bij ze in de buurt durft te zijn. We zitten een tijdje op het trappertje midden tussen de paarden, terwijl ze eten krijgen en dus rustig met z'n allen op een rijtje staan. Na het eten worden de paarden erg onrustig en vind ik het mooi geweest. 

Ziplinen en paardrijden in de hitte, daar wordt je niet echt fris en schoon van. Tijd voor weer een duik in het zwembad en daarna een heerlijk warme douche. Om half 6 zit ik helemaal fris bij de rest aan een borrel, terwijl de kids een filmpje kijken voor het diner. We wandelen weer naar het restaurant, waar Stan en Mats vandaag heel wat gezelliger zijn dan gisteravond. Het eten is nog lekkerder dan gister en we hebben zelfs nog tijd om een toetje te bestellen en op te eten. Pas na 8 uur liggen de jongens in bed, waarna ik nog een leuke activiteit voor de volgende dag op zoek op internet. Morgen rijden we weer terug naar ons eerste hotel, Dos Palmas in La Garita. Een rit van 3 uur, die onderbroken gaat worden voor koffie en een lunch, het liefst op plaatsen waar de kids lekker kunnen spelen. Het einde van de vakantie komt nu echt dichterbij, maar een prachtdag als vandaag neemt niemand ons meer af! Die regen is niet meer teruggekomen, dat wordt dus morgenochtend waarschijnlijk eerst de paden schoonspuiten om het stoepkrijt te verwijderen...